magnetofony/Licencja: GRUNDIG
W roku 1973 na łamach czołowego wydawnictwa lansującego wszelkie nowe osiągnięcia techniczne, czyli: w Horyzontach Techniki, opisywano już całą rodzinę polskich Grundigów: modele lampowe ZK-120 i 140, wersje tranzystorowe ZK-120T i 140T, oraz dwa magnetofony tej serii wyposażone w automatykę zapisu, tj. ZK-125 i ZK-145.
ZK-120T i ZK-140T oprócz układów tranzystorowych, odróżniały się od swoich odpowiedników z obsadą lampową kilkoma szczegółami: m.in. analogowymi wskaźnikami wysterowania zapisu, które montowano w miejsce lamp typu „magiczne oko”… (w najpóźniejszych wersjach ZK-140TM – wskaźniki te zastąpiono dwoma czerwonymi diodami).

Wszystkie magnetofony serii, mają kasetę na kabel sieciowy (w tylnej części obudowy), oraz pokrywę górną, służącą do zamykania magnetofonu gdy nie jest używany, lub na czas transportu. Na wewnętrznej stronie pokrywy znajdują się podkładki z gąbki, które zapobiegają przesuwaniu się szpul z taśmą, gdy magnetofon jest „w ruchu”… Te właśnie elementy są najsłabszym ogniwem i w egzemplarzach, które przetrwały do dziś (nawet w idealnym stanie) najczęściej są wykruszone, albo nie ma ich wcale.
Zewnętrznie Zetki 120 i 140 różniły się tylko kilkoma szczegółami. Oprócz wymienionych wcześniej wskaźników wysterowania oraz licznika, magnetofony czterościeżkowe wyróżnia przełącznik trybu pracy, zamontowany na „kominku” osłony głowic. Są to trzy klawisze, oznaczone symbolami: 1-2, D, 3-4 pozwalające na zapis lub odtwarzanie na wybranych ścieżkach albo odtwarzanie jednoczesne dwóch śladów. Talerzyki nośne najczęściej robiono z jasno lub ciemnopopielatego tworzywa. W niektórych modelach (np. Zk-140T na foto, str.4) spotkać można talerzyki w kolorze kremowym.
powiększ ilustrację
powiększ ilustrację
powiększ ilustrację
powiększ ilustrację
artykuły
strona startowa wyślij e-mail do autora
1 2 3 4 5 6
zamknij ilustrację
prolog  aparaty telefoniczne  przyrządy i pomoce  zabawki i modele  magnetofony  literatura  foto galeria  Rzeszów w tle  kontakt